UILSKUIKEN

NIEUWE BEWONER, a photo by lesdeuxfromages on Flickr.

OP WOLKJES

Deze ochtend voelde het net alsof ik niet met mijn beide voeten op de grond stond. Tweede nacht op rij die van mindere kwaliteit was, want onze liefste dochter zit met jeuk over heel haar lijfje. Bezaaid met  rode bolletjs waarin pus zit... de windpokken. 

Maar het was niet enkel het slecht slapen die ervoor zorgde dat ik me op wolkjes begaf. Het was ook een vreemd gevoel die me overviel, denkende aan de voorbije week. 

Het was een week die mijn hart heelde. Een week die mijn hart verwarmde. Een week van samenhorigheid, plezier, liefde en geluk. 

Er is een gezegde die luidt dat je je familie niet kiest, wel je vrienden. Dat is de waarheid. Vrienden hebben me al veel mooie momenten bezorgd. En daartegenover andere vriendschappen die tot een einde kwamen, gewoon omdat we ons elk op een ander pad begaven. 

Met familie blijf je hoe dan ook op hetzelfde pad lopen; of dit pad nu gelijkaardig is of niet... steeds heb je elkaar iets te leren en zijn er diepere dingen die uitgezuiverd moeten worden. 

Persoonlijk vind ik het best spijtig dat ik nog nooit Koen’s familie ontmoette. Niettegenstaande begrijp ik dat wegen soms te ver uit elkaar liggen en dat je elkaar misschien ook gewoon beter loslaat.

De voorbije week werd dus gekleurd met warmte van mijn familie. Mijn mams was hier al een weekje en ondersteunde ons met dagelijkse dingen en speelde met plezier babysit. Momenten voor Koen en mij om even als koppel te herbronnen. Dit was helemaal aan de orde. Dit was helemaal nodig. Enkel mama en papa zijn is niet ons doel. En een scheiding in ‘t vizier helemaal niet! 

Ondertussen wonen we anderhalf jaar in Frankrijk en is mijn mams al vier keer tot bij ons gekomen... is dat niet schitterend! En dat voor iemand die voorheen badend in het zweet wakker werd, alleen al bij de gedachte om alleen naar het zuiden te komen.

Elk jaar minimum drie dingen doen die je nog nooit voorheen deed of dingen waar je bang voor bent. Dat zou een doelstelling voor iedereen moeten zijn. Op die manier leer je wat leven is en hoe het voelt om meer en meer vrij te zijn. Met dat gevoel van vrijgevochten-zijn, wil ik in mijn kist gaan.... maar nu nog niet. Dat lijkt me net wat te vroeg.  Het leven begint pas; ik zit in het land van mijn dromen, samen met mijn heerlijk ventje en mijn prachtige dochter, ik groei nog steeds en overwin nog elke dag dingen. 

Deze week begon ik in een schooltje voor kinderen met een meervoudige handicap. Mijn buikgevoel overtrof daarmee mijn denken. Mijn vertrouwen wint opnieuw terrein. En ik voel me beter, vrijer en gelukkiger. Ons Fie met de jongens waren op bezoek. Tranen van geluk. Tranen van ontroering. Warmte in mijn hart. Warmte van de zon. Ik vond het heerlijk! Eén grote familie, geen gekibbel of spanningen, enkel goed geluimde zieltjes die samen wilden zijn. Feest vieren. Taart eten voor Zonne haar tweede verjaardag. Ijsjes en snoepjes waren nieuw voor haar. Zingen en lachen. Slingers maken en alles versieren. Pret in het kwadraat. 

Het is dus niet verwonderlijk dat ik op wolkjes liep... met goede herinneringen in mijn hart, schrijf ik dit dus op papier. Bij deze ligt het vast. Op het world wide web. En in mijn ziel. Dank je wel, mams. Dank je wel, Fie. Ik vond het reuze! 

UIT HET GASTENBOEK

Lieve Koen en Katrien,

de gastvrijheid, de service en jullie aandacht verdient een tien...

We hebben prachtige romantische dorpjes gezien...

Het huis is van alle gemakken voorzien, 

soms een kleine lekkage misschien....

Dat losten jullie natuurlijk snel op,

en de sfeer was weer top...

Van de golf genoten we volop, 

alleen waren de balletjes soms snel op...

De hond Mies heeft heerlijk gespeeld,

en ze heeft zich in dit paradijs geen moment verveeld, sorry indien het gras soms iets is vergeeld...

We hebben van het huis en het landgoed genoten,

al was het niet met zon overgoten...

Tussen de wolken door,

scheen de zon toch lekker hoor...

Met de meisjes samen dansen en zingen,

op de muziek van K3 de kamer rondspringen...

Kortom, iedereen mag het weten,

het was een week om nooit meer te vergeten...

EEN HUIS VOL DOCHTER

Vrijdagochtend. Kwart voor zeven. Het huis is gevuld met stilte. Stilte voor de storm.

De poes ligt nog wat energie op te doen voor alweer een nieuwe-jachtdag. Muizen. Fretten. Misschien staat er vandaag wel een knapperig vogeltje op het menu. Of een vleermuisje.

De voorbije twee weken waren behoorlijk hectisch. Komende en gaande gasten. Behoorlijk wat opstartproblemen. 

Maar ook de eerste woorden van lof aan ons adres. 

Hele warme momenten afgewisseld met verzopen dagen. 

Veel marken. 

Behoorlijk wat gekokkerel voor de gasten, al begint de coq-au-vin mij zo stilaan de oren uit te komen.

Een vrouwtje met een nieuwe job op zak -ze verdient godverdomme al bijna meer dan ik.

Een schoonmoeder op bezoek. Al is dat laatste veeleer een zegen. Jaja, u leest het goed, schoonmoeder en zegen in één en dezelfde zin.

Halverwege mei en nog steeds hebben we te kampen met maartse buien en aprils grillen. Het weer is volledig van slag. Iedereen heeft er de mond van vol. Als je natuurlijk twintig jaar lang alle verwittigingen betreffende het klimaat naast je neerlegt moet je achteraf niet komen huilen bij mama.

En een dochter in haar apejaren. Al doet haar naam het niet vermoeden,ze is  de laatste tijd niet altijd het zonnetje in huis. Ze loopt constant op én met haar twee vingers in de neus over onze grenzen. Vooral mijn bevallige echtgenote Katrien, die al beter Frans spreekt dan François Hollande Engels, en die gisteren haar zevenendertigste lente vierde, heeft het soms hard te verduren. We zullen haar in de gaten moeten houden, dat kleine spook. De zoektocht naar een goed adoptiekantoor gaat onverminderd voort. Al hoeft het niet zonodig goed te zijn. Als het maar snel gaat.

Vrijdagochtend. Kwart voor acht. Het huis is gevuld met dochter.

Groetjes vanuit het paradijs.

Van uw correspondent ter plaatse.

A+

BON APPETIT

Koken leerde ik een beetje in het middelbaar maar vooral op de Piva, dé school van ‘t stàd... ik startte mijn avondschool met als enig  doel ruimer te leren koken... ik vond mijn leven op het vlak van voeding namelijk een beetje saai. Laat me zeggen dat ik niet veel verder kwam dan tomaten, kipfilet, paprika en uien. 

Er volgde een periode van veel vet, eieren en room.  Het ging hem vooral om de ‘Franse keuken’ die we daar leerden. Bij nader inzien toch meer het noorden van La douce France  dan  het zuiden. Maar vooral veel oefenen in die tijd, met aan mijn zijde een echte chef, mijn toenmalig lief. Ik kon dus niet anders dan leren, leren en leren!

Daarna volgde er een periode dat ik de soberheid en eenvoud van de keuken leerde accepteren. De Piva gaf me een goede basis, maar werd me soms te zwaar in de maag. Ik werd er niet vinniger op maar eerder loom, aangezien dit soort voeding niet gezond voelde voor mij.

Nu kan ik beiden combineren. Eerst even checken wat de gasten wensen. Dan bekijken wat ik zelf kan om tot slot een goed evenwicht op tafel neer te zetten. 

Dinsdag had ik mijn tweede oefening, voor de Amerikaanse familie. Volgende week ga ik een stapje verder en doe ik het voor Nederlanders, weliswaar een grotere groep. Dus ook een grotere uitdaging. Ik gebruik al mijn zintuigen, heb een doel en iedereen is gelukkig... is dat niet de bedoeling van ons leven??

Jeroen Meus helpt me hierbij onbewust. Zijn laatste boek was een kadootje en zonder het op dat moment te beseffen, komt hij deze dagen evenveel op tafel als de borden en het bestek. 

Coq-au-vin, tarte-tatin, aardbeien op een bedje brioche... ik voel meer en meer Franse allures groeien. Ook de ons omringende boeren en hun specialiteiten leren kennen geeft me een glimlach op het gezicht. Het authentieke leven sijpelt beetje bij beetje binnen. En daar hou ik van! Binnenkort leer ik een kip doden, ontpluimen en verder klaarmaken voordat ze met een heerlijk aroma op tafel geserveerd wordt. Is het leven niet mooi als je durft springen en blijft geloven in je dromen?

Allez, à bientôt, grandes bisous.

Groetjes uit  het paradijs.

Katrien